Cele ogólne:

  • rozwijanie umiejętności rozpoznawania i nazywania emocji,

  • rozwijanie umiejętności radzenia sobie z emocjami,

  • budowanie poczucia akceptacji dla trudnych stanów emocjonalnych,

  • rozwijanie empatii i zrozumienia wobec emocji innych ludzi,

  • budowanie pozytywnego obrazu „Ja”,

  • rozwijanie twórczej ekspresji.

Cele operacyjne:

Uczeń:

  • potrafi rozpoznać i nazwać emocję smutku,

  • zna sposoby radzenia sobie ze smutkiem,

  • zna sytuacje wywołujące smutek,

  • rozróżnia pozytywne i negatywne emocje,

  • rozumie i szanuje uczucia innych.

Materiały:

  • opowiadanie „Uczucia Gucia. Gucio się smuci” Aurélie Chien Chow Chine,

  • odtwarzacz/komputer z muzyką,

  • pluszowy miś,

  • kartki z konturami smutnej i wesołej minki,

  • bloczek recept lekarskich.

 

Przebieg zajęć:

 

Wprowadzenie:

Nauczyciel czyta opowiadanie „Uczucia Gucia. Gucio się smuci” Aurélie Chien Chow Chine. Następnie przeprowadza krótką rozmowę z dziećmi – pyta, czym są emocje, do czego są potrzebne i jak rozpoznać, że ktoś jest smutny. Czym smutek różni się od radości?

Część właściwa:

 

  • „Witam wszystkich…”

Nauczyciel mówi:

Witam wszystkich, którzy wstali „prawą nogą” , są weseli, radośni i gotowi do zabawy. Niech wstaną, pokażą się, uśmiechną, a my ich przywitamy brawami.
Witam również tych, którzy wstali „lewą nogą”, są niewyspani, smutni, zmęczeni i źli. Niech wstaną, pokażą się, zrobią kwaśną minę i również ich przywitamy brawami.                                     

  • „Chodzę jak…”

Nauczyciel włącza spokojną muzykę, dzieci swobodnie chodzą po sali. Ich zadaniem będzie poruszanie się w sposób adekwatny do emocji, którą zakomunikuje nauczyciel, na przykład: „Dostałem wymarzony prezent”, „Boli mnie noga”, „Skradam się jak myszka”, „Pokłóciłem się z kolegą”, „Zgubiłem ulubioną zabawkę”, „Mama obiecała, że pójdziemy do wesołego miasteczka” itp.

  • „Smutny miś”

Dzieci siadają w okręgu. Na środku nauczyciel kładzie pluszowego misia i tłumaczy dzieciom, że to „smutny miś”, który często bardzo się smuci. Następnie prosi dzieci, by zastanowiły się, z jakiego powodu miś może się smucić i zapisuje zaproponowane powody na tablicy/kartce. Następnie dzieci wraz z nauczycielem zastanawiają się, w jaki sposób pomóc misiowi w każdej z wymienionych sytuacji. Następnie wszystkie dzieci przytulają misia.

  • „Kolorowanki”

Dzieci otrzymują do pokolorowanie dwie minki – wesołą i smutną. Następnie nauczyciel przeprowadza dyskusję: Jakie emocje przedstawiają kolorowanki? Po co człowiekowi radość, bycie wesołym? Po co człowiekowi smutek, skoro to uczucie jest nieprzyjemne? Czy można smucić się bez powodu? Czy można być zawsze szczęśliwym?

  • „Smutne zwierzątko”

Nauczyciel prosi dzieci, by dobrały się w pary. Jedna osoba z pary jest zwierzątkiem (jakim tylko chce), a druga osoba – opiekunem zwierzątka. Zwierzak jest smutny, a zadaniem opiekuna jest go pocieszyć. Następnie dzieci zamieniają się rolami.

  • „Smutki krasnoludki”

Nauczyciel tłumaczy dzieciom, że smutki to takie malutkie krasnoludki, które czasem wspinają się na nas i przyczepiają do ubrania. Zadaniem dzieci jest strzepnąć z siebie wszystkie „smutki i krasnoludki” i głośno powiedzieć „sio!”. Gdy wszystkie smutki uciekną, dzieci tańczą, podskakują, uśmiechają się.

  • „Recepta na smutki”

Dzieci dobierają się w pary. Jedno z dzieci jest pacjentem, a drugie „Lekarzem Smutkologiem” – czyli lekarzem, który leczy smutki. Pacjent mówi doktorowi, co go smuci. Zadaniem lekarza jest wypisanie pacjentowi recepty (można narysować) ze sposobem na jego smutek. Następnie dzieci zamieniają się rolami.

  • Technika relaksacyjna Gucia

Dzieci przypominają sobie, jaką technikę relaksacyjną stosował w opowiadaniu Gucio. Wraz z nauczycielem powtarzają ją.

     

    Zakończenie:

    Dzieci wraz z nauczycielem omawiają przebieg zajęć i rozmawiają o emocjach towarzyszących podczas wykonywania ćwiczeń. Nauczyciel, podsumowując, zapewnia dzieci, że odczuwanie smutku jest zupełnie naturalne, że każdy tego doświadcza i że można sobie w takiej sytuacji poradzić. Nauczyciel dziękuje dzieciom za udział w zajęciach.