Cel ogólne: 

  • rozwijanie umiejętności rozpoznawania i nazywania emocji,
  • rozwijanie umiejętności radzenia sobie z emocjami,
  • budowanie poczucia akceptacji dla trudnych stanów emocjonalnych,
  • rozwijanie empatii i zrozumienia wobec emocji innych ludzi,
  • budowanie pozytywnego obrazu „Ja”,
  • rozwijanie twórczej ekspresji.

 

Cele operacyjne:

Uczeń:

  • potrafi rozpoznać i nazwać emocję złości,

  • zna sposoby konstruktywnego radzenia sobie ze złością,

  • zna sytuacje wywołujące złość,

  • rozróżnia pozytywne i negatywne emocje,

  • rozumie i szanuje uczucia innych.

Metody:

  • opowiadanie „Uczucia Gucia. Gucio się złości” Aurélie Chien Chow Chine,

  • białe kartki A4,

  • kredki, pisaki, flamastry,

  • stare gazety,

  • odtwarzacz/komputer z muzyką.

 

Przebieg zajęć:

Wprowadzenie

Nauczyciel czyta opowiadanie „Uczucia Gucia. Gucio się złości” Aurélie Chien Chow Chine. Następnie rozmawia z dziećmi na temat emocji – czym są, do czego są potrzebne, dlaczego ludzie wpadają w złość i czym to się objawia.

Część właściwa

  • „Gdy się złoszczę…”

Dzieci ustawiają się w kole. Nauczyciel prosi, by każde dziecko po kolei weszło do środka koła i za pomocą pantomimy pokazało, co robi, gdy się złości. Jeśli dziecko nie chce pokazać, może opowiedzieć za pomocą słów, co robi, gdy się złości.

  • „Burza mózgów”

Nauczyciel prosi dzieci, by zastanowiły się, co robi człowiek, gdy wpada się w złość. Zapisuje pomysły dzieci na tablicy. Następnie grupa wspólnie zastanawia się, które techniki radzenia sobie ze złością są dobre (np. głębokie oddychanie, tupanie w pomieszczeniu, w którym nikomu to nie przeszkadza), a które szkodliwe (np. uderzenie kolegi).

  • „Bajka o królewnie”

Nauczyciel czyta dzieciom bajkę o królewnie.

W pewnym królestwie mieszkała mała królewna, która ciągle na wszystko się złościła. Nie podobały jej się sukienki, nowe zabawki, jedzenie było dla niej okropne. Często tupała nogami i grymasiła. Nikt nie chciał się z nią bawić. Nawet jej własny kot uciekał od niej. Pewnego razu królewna spotkała pięknego motyla, który usiadł jej na ramieniu i powiedział: „Królewno, widzę, że jesteś smutna. Co się stało?” Królewna opowiedziała mu, że wszystko ją złości. Motylek wysłuchał królewnę i powiedział: „Wiesz, trzeba coś z tą złością zrobić. Zastanówmy się razem, co…”

Dzieci wspólnie zastanawiają się jak pomóc królewnie. Następnie tworzą rysunki dla królewny, na których będzie przedstawiona propozycja dla niej, w jaki sposób może poradzić sobie ze złością (lub jakiś prezent, dzięki któremu poczuje się lepiej).

  • „Wytańczyć złość”

Nauczyciel prosi dzieci, by wcieliły się w rolę jakiegoś zwierzątka, które się złości. Dzieci pokazują, jak zachowuje się takie zwierzątko. Następnie nauczyciel tłumaczy dzieciom, że złość można „wytańczyć”. Włącza wesołą muzykę, a zadaniem dzieci jest „uspokojenie” zwierzątka, w które się wcieliły poprzez swobodny taniec.

  • „Wyrzucanie złości”

Nauczyciel rozdaje dzieciom kawałki gazety. Prosi, by wyobraziły sobie, że gazeta jest tym, co często je złości. Następnie prosi dzieci, by zmięły gazetę w kulkę i wyrzuciły ją do śmieci, wyobrażając sobie, że wyrzucają swoją złość. Następnie rozmawia z dziećmi, jak się czuły, „wyrzucając” złość.

  • „Dla każdego coś miłego”

Dzieci chodzą swobodnie po sali. Nauczyciel prosi, by na określony znak (np. klaśnięcie) dzieci podeszły do osoby, która stoi najbliżej i powiedziały jej coś miłego.

  • Technika relaksacyjna Gucia

Dzieci przypominają sobie, jaką technikę relaksacyjną stosował w opowiadaniu Gucio. Wraz z nauczycielem powtarzają ją.

 

Zakończenie

Dzieci wraz z nauczycielem omawiają przebieg zajęć i rozmawiają o emocjach towarzyszących im podczas wykonywania ćwiczeń. Następnie nauczyciel wraz z dziećmi zastanawia się, czy złość jest zła? Czy jeśli ktoś się złości, to oznacza, że zachowuje się niegrzecznie i trzeba się od niego odwrócić czy raczej postarać się mu pomóc? Nauczyciel, podsumowując, zapewnia dzieci, że odczuwanie złości jest zupełnie naturalne, że każdy tego doświadcza i że można sobie w takiej sytuacji poradzić. Nauczyciel dziękuje dzieciom za udział w zajęciach.